دعای سمات

دعای سمات و آنرا «دعای شبور» نیز گویند و از ادعیه مشهوره و معروفه است و دارای اسم اعظم؛ و بزرگان از علماء بالله خواندن آن را در ساعت آخر روزهای جمعه ترک نمی کرده اند، و بسیاری از بزرگان علماء چون شیخ طوسی و ابن طاووس و کفعمی آنرا از عثمان بن سعید عمری، که اولین نائب از نواب اربعه است، و نیز از حضرت صادق علیه السلام با سندهای خود روایت کرده اند.

مستحب است که در آخرْ ساعت از روز آدینه دعای سمات بخواند. امام باقر علیه‏السلام گفت: اگر مردمان بدانند آنچه ما دانیم از سؤال‏ها که درین دعاست از بزرگی کار آن به نزدیک خدای تعالی و زودی اجابت خدای تعالی خواننده آن را با آنکه ذخیره نهاده است خدای تعالی از ثواب نیکو، به سبب این دعا با یکدیگر به شمشیر جنگ کنند. و اگر سوگند خورم که نام بزرگ خدای تعالی در اوست سوگند راست خورده‏ام و این از علمِ نهانی‏ست و از دعاهای پوشیده که مستجاب بود نزدیک خدای تعالی پس بدان نفع گیرند و از کسی که اهل آن نباشد پنهان دارید و اهل آن نباشد مثل کودکان و سفیهان و منافقان که حق ما به ظلم برده باشند بدیشان مدهید که این از سرّ مخزون و علم مکنون خدایی‏ست جل جلاله


در این دعا، ذات مقدس حضرت ربوبی را به اسماء بزرگ و مقدس خود میخواند؛ آن اسمی که اگر به قفل های بسته درهای آسمان به جهت گشایش و فتح خوانده شود باز میشود، و اگر بر تنگی ها و بستگی های درهای زمین به جهت فرج و گشایش خوانده شود باز میشود، و اگر بر مشکلات بخوانند به جهت آسانی آسان میگردد، و اگر خدا را بدان اسم ها بر مردگان بخوانند به جهت حیات و زندگی زنده میشوند، و اگر به جهت رفع شدت و گرفتاری و مضرت بخوانند آن شدت و مضرت مرتفع میشود. سپس تا آخر این دعا خدا را به اسماء مقدسه مختلفه خود، که با آن اسماء بر حضرت ابراهیم خلیل و موسی بن عمران و عیسی بن مریم و محمد بن عبدالله علیهم و علیه الصلوة و السلام تجلی نموده و نیز به اسمائی که بر سائر پیغمبران ظهور کرده و معجزات و خارق عاداتی صورت گرفته است میخواند.