به زودی شبهه‏ای به شما روی خواهد آورد و شما نه پرچمی خواهید

داشت که دیده شود و نه امامی که هدایت کند. تنها کسانی از این شبهه

 نجات خواهند یافت که دعای غریق را بخوانند.

 

دوران غریبی است دوران غیبت. امواج شبهه و فتنه از هرسو رو می‏کند و تا
 
 به خود بیایی چون کشتی شکسته‏ها در دل دریای بیکران، حیران و
 
سرگردان دست و پا می‏زنی که آیا دستگیری هست؟ آیا فریادرسی
 
هست؟ آیا کسی برای نجات این غریق بی‏پناه می‏آید؟ امّا همیشه روزنة
 
امیدی هست. از میان تاریکی‏ها، نوری می‏درخشد و تو را به خود می‏خواند
 
 که ای غریق دریای فتنه‏ها و ای سرگردان در میان شبهه‏ها، نجاتت را تنها
 
 از من بخواه!


 آنچه گفته شد مقدّمه‏ای بود برای حدیثی از امام‏صادق(ع).

عبدالله بن سنان، یکی از یاران امام صادق(ع) نقل می‏کند که روزی آن
 
حضرت خطاب به ما فرمودند:

به زودی شبهه‏ای به شما روی خواهد آورد و شما نه پرچمی خواهید
 
داشت که دیده شود و نه امامی که هدایت کند. تنها کسانی از این شبهه
 
 نجات خواهند یافت که دعای غریق را بخوانند.

گفتم: دعای غریق چگونه است؟

فرمود: می‌گویی:

یا الله یا رَحمنُ یا رحیمُ یا مُقَلِّبَ القُلُوبِ ثبِّت قَلبِی عَلی دِینکَ.1

ای خدا، ای بخشنده، ای بخشایشگر، ای کسی که قلب‏ها را دگرگون
 
 می‏سازی! قلب مرا بر دینت پایدار فرما.
 


ماهنامه موعود شماره 79


  پی‌نوشت‌ها:

1.صدوق، محمّد بن علی بن حسین، کمال الدّین و تمام النعمة، ج 2،
 
 ص 512.