سیمای بهشت و بهشتیان

سیمای بهشت و بهشتیان

حوض کوثر 


در قیامت قبل از ورود به بهشت ، نیکوکاران و پیروان خط نبوّت و امامت ، به دست مبارک رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و امیرالمؤ منین علیه السّلام از حوض کوثر سیراب خواهند شد.
بیش از یکصد حدیث در این زمینه در کتاب هاى بحار، الغدیر کنزالعُمّال  وتفاسیر شیعه وسنّى که درباره سوره کوثر گفتگو کرده اند وارد شده وساقى حوض کوثر حضرت علىّبن ابیطالب علیهما السّلام معرّفى شده است .
در حدیث ثقلین که متواتر و مورد اتّفاق شیعه و سنّى است ، پیامبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله در آخرین لحظات عمر شریفشان فرمودند: من از میان شما مى روم ، ولى دو چیز گرانبها میان شما مى گذارم : یکى قرآن و دیگرى اهل بیت من و سپس فرمودند: این دو هرگز از یکدیگر جدا نمى شوند تا در کنار حوض به من ملحق شوند.
کسانى که خود را از راهنمایى وهدایت پذیرى قرآن وپیامبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله و منسوبین آن بزرگوار محروم کرده باشند، در قیامت نیز از بهره مند شدن از آن آب گوارا که مقدّمه ورود به بهشت است ، محروم خواهند ماند و کسانى که از علوم و هدایت آنان برخوردار شده اند آنجا هم از عنایات آن بزرگواران بهره مند خواهند شد.


ورود به بهشت  


چنانکه گذشت ، مؤ منان نیکوکار به هنگام مرگ و زنده شدن در قیامت و دخول به بهشت ، فرشتگان با آنان برخورد با کرامت و جالبى داشته و با سلام به آنان خیرمقدم مى گویند و پذیرایى از آنها شروع مى شود، تَحِیَّتُهُم یَومَ یَلقَونَهُ سَلامٌ و خداوند با جملاتى از قبیل اِرجِعى اِلى رَبِّکَ راضِیَةً مَرضِیَّة  اى روح هاى پاک ! به سوى پروردگارتان برگردید و در زمره بندگان خالص قرار گیرید و در بهشت خودم جاى گیرید، و به آنها مى فهماند آنچه از این به بعد مى بینند، سرور و شادى و مورد رضایت خواهد بود.
این خطاب ها و برخوردها، هر نوع دلهره و غم و اندوه جدایى از دوستان و بستگان را آسان مى کند و طبق روایات متعدّد، مقدّمات ورود به بهشت و پذیرایى در بهشت از همان ابتداى رحلت انسان شروع مى شود که اولیاى خدا را در لحظه جان دادن بالاى سر خود مى بیند و مرگ را مثل گل بو مى کند و همانند کندن لباس کثیف و پوشیدن لباس تمیز از دنیا به عالم برزخ وارد مى شود، نیکوکاران برزخى که از پیش در انتظار او بودند، آمدنش را به یکدیگر مژده مى دهند، وَیَستَبشِرونَ بِالَّذِینَ لَم یَلحَقُوا بِهِم  و زندگى برزخى او با انواع لذّت ها و در همسایگى مردان خدا سپرى مى شود و نوبت به قیامت مى رسد، روزى که همه چیز دگرگون و عقل ها مبهوت و چشم ها خیره و نفس ها در سینه حبس ‍ مى شود و قیافه ها به صورت هاى مختلف درمى آید و اسباب وحشت به قدرى زیاد است که همه از یکدیگر مى گریزند و به فکر خود مى باشند، در آن صحنه تنها مؤ منان هستند که از همه این ناراحتى ها درامانند، وَ هُم مِن فَزَعٍ یَومَئِذٍ آمِنُون و با نوشیدن آب کوثر وارد بهشت مى شوند.
در برابر دوزخیان که با گرزها و زنجیرهاى آتشین پذیرایى مى شوند، در بهشت فرشتگان رحمت از هر سو بر آنان وارد شده و تبریک و تهنیت گفته و اداى احترام مى نمایند، قرآن مى فرماید: وَالمَلائِکَةُ یَدخُلُونَ عَلَیهِم مِن کُلِّ بابٍ سَلامٌ عَلَیکُم بِما صَبَرتُم فَنِعمَ عُقبَى الدّار
جالب اینکه فرشتگان در مراسم تبریک و سلام دلیل این همه لطف از جانب خدا را هم بیان نموده و مى گویند: سَلامٌ عَلَیکُم بِماصَبَرتُم سلام بر شما به خاطر آن صبر و پشتکارى که در دنیا در برابر طاغوت ها و هوسها داشتید.
آرى ، مؤ منان در عمر چند ساله خود، از گناه و انواع حرام ها دورى کردند و به انجام واجبات و نماز و روزه پرداختند و هر نوع سختى و رنج هجرت و آزار و ایثار را تحمّل کردند، ولى هر چه بود چند روزى بیشتر نبود و گذشت و به قول معروف : ذَهَبَ العَناءُ وَ بَقِىَ الاَجرُ اِنَّ رَبِّکَ لَبِالمِرصاد سختى ها تمام شد، ولى پاداشها همچنان باقى است ، همانا خداوند در کمینگاه است تا به آن وعده ها وفا نماید.
این مؤ منان از عذاب خدا درامانند، زیرا آنان تنها خدا را مى پرستیدند (نه دنیا، زور، پول ، شهوت و شکم و...) و هدفشان تنها راضى کردن خدا بود نه این و آن و نه شرق و غرب و در مسائل سیاسى هم جز در خط رهبرى معصوم و یا کسانى که منصوب آن بزرگواران بودند دنبال دیگرى نرفتند، و شکّى نیست که به این قبیل افراد از قبل وعده امنیّت از عذاب داده شده بود، زیرا که در حدیث طلایى امام رضاعلیه السّلام آمده است : لا اِلهَ اِلاّ اللّه حِصنى فَمَن دَخِلَ حِصنِى اءمِنَ مِن عَذابى  هر که خالصانه تمام معبودهاى پوشالى و موهومى را کنار بزند و خداى یگانه را پرستش کند، از عذاب درامان است ، البتّه آن حضرت در ادامه فرمودند: توحید شروطى دارد که از جمله آنها پیروى از امام معصوم است .
و در حدیث دیگرى مى خوانیم : ولایة علىّبن ابیطالب حِصنِى فَمَن دَخِلَ حِصنِى اءمِنَ مِن عَذابى پذیرفتن رهبرى حضرت على علیه السّلام قلعه محکم و دژ الهى است که هر کس ‍ در آن داخل شود، از عذاب الهى در امان خواهد بود.
بنابراین ایمان و پذیرش ولایت زمینه دریافت امنیّت الهى است .
دلیل آنکه هم توحید و هم پذیرفتن رهبرى حضرت على علیه السّلام هر دو با یک تعبیر به عنوان دژهاى محکم بیان شده آن است که امام معصوم ما را به توحید راهنمایى مى کند و توحید خالص هم ما را به رهبر الهى حواله مى دهد و خط سیر انسان در هر دو یکى است ، به خلاف رهبران طاغوتى که ما را به سوى خود و ستایش و تملّق از خودشان دعوت مى کنند و از خدا دور مى نمایند.
کوتاه سخن آنکه مؤ منان در آن روز بهت آور و خطرناک بیمى ندارند، زیرا خداوند مى فرماید: یا عِبادِ لاخَوفٌ عَلَیکُم الیَومَ و لااَنتُم تَحزَنُونَ اى بندگان من ! در مورد ناگوارى هاى احتمالى ترسى به خود راه ندهید و در مورد ناراحتى هاى قطعى هم محزون نباشید


درهاى بهشت  


امام باقرعلیه السّلام مى فرماید: اِنّ لِلجَنَّةِ ثَمانِیَة اَبوابٍ براى بهشت هشت باب است و درهاى بهشت بیشتر از درهاى جهنّم که هفت در است ، لها سبعة ابواب  مى باشد، زیرا راه نجات و قرب به خدا بیشتر و لطف و رحمت او نیز از غضب و عدلش بیشتر است .
بر بالاى درهاى بهشت شعارهاى جالبى نوشته شده است ازجمله :
الصَّدَقَةُ بِعَشرَةٍ وَالقَرضُ بِثَمانِیَة عَشَر صدقه دادن ده حسنه دارد، ولى وام دادن هیجده پاداش ‍ دارد، چون در صدقه ، گیرنده حقارتى احساس مى کند که در وام گرفتن آن ناراحتى را کمتر دارد.
بر سر بعضى درها خط رهبرى و نام رهبرانى که واسطه فیض و ارشاد الهى بوده اند ضبط شده است .
تعدّد درهاى بهشت به خاطر ازدحام یا زیبایى و امثال آن نیست ، بلکه به خاطر آن است که هر گروهى با توجّه به راهى که رفته اند از درب مناسب وارد شوند و یا در مقام معلوم و در جاى خود قرارگیرند.
پیامبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله فرمود: براى بهشت درى است به نام باب المجاهدین که رزمندگان ، مسلّحانه وارد مى شوند و ملائکه به آنان خوش ‍ آمد مى گوینددر حدیث دیگرى مى خوانیم که نام یکى از درهاى بهشت ریّان است که تنها روزه داران از آن وارد مى شوندامام صادق علیه السّلام مى فرماید: اِنّ لِلجَنَّةِ باباً یُقالُ لَهُ المَعرُوفُ لایَدخُلُهُ اِلاّ اهلُ المَعرُوفِبراى بهشت درى است به نام معروف که اهل معروف از آن در وارد مى شوند.
در بعضى روایات نام هاى دیگرى نیز براى درهاى بهشت بیان شده است ، از جمله : باب البَلاء که به خاطر صبر در برابر مشکلات و مصائب است ، چنانکه قرآن مى فرماید: سَلامٌ عَلَیکُم بِما صَبَرتُم ( و همچنین باب الرَّحمة ، باب الصَّبر و باب الشُّکر.
البتّه درهاى بهشت باز و آماده ورود بهشتیان است . مُفَتِّحَةً لَهُمُ الاَبوابَ

بزرگى بهشت  


وسعت و بزرگى بهشت به مقدار پهنه آسمان ها و زمین است ، قرآن مى فرماید: جَنَّةٍ عَرضُهَا السَّمواتِ وَ الاَرضَ یا جَنّةٍ عَرضُها کَعَرضِ السَّماءِ وَ الاَرضِ و بهشتیان در آن آزادنه رفت و آمد دارند.
شاید بعضى خیال کنند این وسعت به چه درد مى خورد؟ اگر ما را در گوشه اى از بهشت جا بدهند کافى است ! ولى نباید فراموش کنیم هنگامى که در شکم مادر بودیم اگر از ما سؤ ال مى شد: در دنیا چقدر جا لازم دارید؟ مى گفتیم : کمى از این جایى که هستیم بزرگتر و روشنن تر، امّا همین که بدنیا آمدیم ، خانه هاى معمولى ما را قانع نمى کند و کار انسان به جایى مى رسد که حتّى کره زمین نیز براى او تنگ مى شود و به فکر تسخیر کرات آسمانى مى افتد.
علاوه بر اینکه عالم قیامت با دنیا بسیار فرق دارد، آنجا خانه ابدى است و همه خلائق حاضرند و قدرت انسان ، کامیابى ها، خواسته ها، تمایلات و مهمانان او چندین برابر است ، از همه گذشته هر جایى را مناسب با خودش ‍ مى سنجند و خداى بزرگ براى روز بزرگ باید پاداش بزرگ بدهد.
در حدیث مى خوانیم : جایگاه ساده ترین افراد بهشت به قدرى بزرگ است که هرگاه جنّ و انس بر او وارد شوند، جا و وسیله پذیرایى (بدون آنکه سهمى از کسى کم شود) براى همه هست

 

هواى بهشت  


نسیم بهشتى بسیار مطبوع و دلربا و ملایم است ، قرآن مى فرماید: لایَروْنَ فِیهَا شَمساً وَلا زَمهَرِیراً در بهشت ، نه خورشیدى دیده مى شود تا از گرمى آن ناراحت شوند و نه زمهریر و هواى بسیار سردى در کار است که از سرماى آن رنج ببرند.
در مورد هواى بهشت همین بس که قرآن سى و شش مرتبه فرموده است : جَنّاتٌ تَجرِى مِن تَحتِهَا الاَنهار باغ هایى که شاخه هاى آن برهم گردن نهاده و در پاى درختانش نهرهاى آب زلال جارى است ، درختانى که خشک شدن و فاسد شدن و کهنه شدن ندارند و انواع مختلف آنها در آنجا هست که در قرآن نیز نام بعضى آنها آمده است : فِى سِدرٍ مَخضُودٍ در سایه درخت هاى سدر بى خار هستند، وَ طَلحٍ مَنضُودٍ و در کنار درختان موزى  که میوه هاى آن روى هم قرار گرفته است .
درختانى که در سایه هاى دائمى هستند و با حرارت و آفتاب لطافت آنها از بین نمى رود، وَ ظِلٍّ مَمدُودٍ و در کنار آب جارى مى باشند. وماءٍ مَسکوب علاوه بر آن هواى لطیف ، آهنگ هاى دلربایى نیز در آنجاست که به گفته روایات متعدّد توسط حوریان و درختان نواخته مى شود، ولى با مفاهیم بسیار عرفانى که شامل حمد و تقدیس خداوند متعال است بهشت محل کامیابى 
بر خلاف آنکه در دوزخ همه نوع زجر و شکنجه وجود دارد، در بهشت همه نوع لذّت و رفاه و آسایش در اختیار بهشتیان است ، قرآن مى فرماید: فِیهَا ما تَشتَهِیهِ الاَنفُسُ وَتَلَذُّ الاَعیُنُ یعنى هر آنچه را انسان میل و اراده کند و هرچه چشم از آن لذّت مى برد، همه در اختیار اوست .
این آیه با همه کوتاهى خود به قدرى جامع است که اگر تمام نویسندگان و گویندگان در تمام عمر خود در اوصاف بهشت بگویند یا بنویسند، در این جمله کوتاه جا دارد و همه را شامل مى شود.
نعمت هاى دنیا هر چه عالى باشد، بالاخره انسان سیر شده و نسبت به کامیابى از آنها به حالت بى تفاوتى مى رسد، مثلاً منظره هاى دیدنى براى کسانى جالب است که هنوز ندیده باشند، ولى براى ساکنان آن منطقه دیگر چندان لذّتى ندارد و عادّى شده است ، امّا دیدنى هاى بهشت و نعمت هاى آن کسل کننده نیست و از نشاط انسان نمى کاهد، بلکه تا ابد لذّت بخش ‍ است و کامیابى ها همچنان باقى است ، البتّه شاید این امر به خاطر تنوّع و تغییرات پى در پى در آنها باشد که بهشتیان از آن خسته و سیر نمى شوند، چنانکه قرآن مى فرماید: لَهُم ما یَشاؤ نَ فِیهَا وَلَدَینَا مَزِید آنچه بهشتیان بخواهند در بهشت وجود دارد و اضافه و زائد بر آن نیز در اختیار ماست .


بهشت قابل وصف نیست  


خداوند مى فرماید: براى هیچ کس قابل تصوّر نیست که ما براى سحر خیزان نیایشگر چه مقام و نعمت هایى را که سبب روشن شدن چشم آنان است ، پنهان و ذخیره کرده ایم ، فَلا تَعلَمُ نَفسٌ ما اُخفِىَ لَهُم مِن قُرَّةَ اَعیُنٍ
چنانکه در کتاب هاى آسمانى گذشته مى خوانیم که خداوند مى فرماید: اءعدَدتُ لِعِبادِى ما لا عَینَ رَاءَت وَلا اُذُنَ سَمِعَت وَلا خَطَرَ بِقَلبِ بَشَرٍ براى بندگان صالح خود چیزهایى را آماده کرده ام که نه چشمى دیده و نه گوشى شنیده و نه به فکر انسانى آمده است .


نعمت هاى ابدى 


بارها قرآن مساءله پایدار بودن نعمت هاى بهشتى و بهشتیان را بیان فرموده و با جمله خالِدِینَ فِیهَا به ما گوشزد کرده است که بهشتیان دیگر به هیچ عنوان از بهشت خارج نمى شوند.
در جاى دیگر مى فرماید: اُکُلُها دائِمٌ میوه هاى بهشتى نه فصلى و موسمى است و نه آفت زده مى شود که در مدّتى اصلاً نباشد، یا مى فرماید: لامَقطُوعَةٍو لامَمنُوعَةٍ میوه هاى بهشت نه گاه بیگاه همچون میوه هاى دنیا قطع مى شود و نه انسان از خوردن آن منعى دارد، امّا در دنیا گاهى میوه هست ، ولى تهیّه آن مشکل است ، یا از ما دور است ، یا بى اشتها هستیم ، یا هنوز نارس و نامطبوع است ، یا براى معده ما قابل هضم نیست ، یا آلوده و فاسد است ، یا تیغ دارد، یا ما از خوردن آن منع شده ایم ، یا عوارض دارد و امثال آن ، به هر حال در آیه فوق مى فرماید: میوه هاى بهشت همیشه هست و هیچ وقت براى هیچ یک از بهشتیان هیچ گونه منعى در کار نیست و عوارضى هم ندارد.
در قرآن مى خوانیم : اِنّ هَذا لَرِزقُنا ما لَه مِن نَفادٍ این نعمت ها روزى ماست که به بهشتیان عطا مى کنیم و هیچ کمبود وتمام شدن هم براى آنها نیست .
میوه ها و نعمت هاى بهشتى فراوان بوده ، وَ فاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ و تمام آنها قابل زیادن شدن هستند، وَ لَدَینا مَزِیدٌ یعنى علاوه بر خواسته هاى اهل بهشت ، نزد ما زیادتر هم هست ، بالاتر از خواسته یا تفکّر آنان ، بهتر و عالى تر از آنچه آنان بخواهند. (اللّهم ارزقنا بحقّ محمّدٍ و اهل بیته صلوات اللّه علیهم اجمعین )
بهشت سراى اءمن 
قرآن مى فرماید: اِنَّ المُتَّقِینَ فى مَقامٍ اءمِینٍ افراد باتقوا در قیامت در جایگاهى ثابت (و از هرگونه تغییر، انتقال ، شیطنت ، بیمارى ، مرگ ، کمبود، آفات و ناگوارى ) درامانند.
و در جاى دیگر مى فرماید: اءلَّذِینَ آمَنوا وَلَم یَلبِسُوا اِیمانَهُم بِظُلمٍ اُولئِکَ لَهُم الاَمنُ کسانى که ایمان آوردند و ایمان خود را با شرک به خدا و پیروى از رهبرى هاى باطل آلوده نکردند، در قیامت درامانند.
در قرآن مى خوانیم : لَهُم دارُالَّسلامِ عِندَ رَبِّهِم  در قیامت براى حق طلبان ، در پیشگاه پروردگارشان خانه سلامت وجود دارد.


صورت بهشتیان 


درباره شادابى قیافه ها و صورت بهشتیان قرآن مى فرماید:
وُجُوهٌ یَومَئِذٍ مُسفِرَةٌ در آن روز صورت هایى درخشان و سفید دارند.
وُجُوهٌ یَومَئِذٍ ناضِرَةٌ اِلى رَبِّها ناظِرَةٌ صورت هاى شاداب و زیبا که به الطاف الهى چشم دوخته اند.
وُجُوهٌ یَومَئِذٍ ناعِمَةٌ صورت هایى که در روز قیامت از انواع نعمت ها بهره مند هستند.
ضاحِکَةٌ مُستَبشِرَةٌ اهل بهشت در آن روز هولناک خندان هستند و به نعمت هاى الهى بشارت داده شده اند.
آرى ، صورت هایى که در برابر عظمت خدا به خاک مالیده شده و در جبهه هاى جنگ با خون آغشته شده و در دل شب با اشک شسته شده و با شنیدن ظلم ها درهم کشیده شده و با دیدن آثار خدا به توحید رسیده است ، آن روز باید این چنین خندان و منوّر باشند.


افتخار و دعوت از دیگران 


قرآن مى فرماید: همین که پرونده مسرّت بخش خوبان را به دست راستشان مى دهند و مى بینند هر چه هست کمال و سرافرازى و بندگى و اطاعت خداوند است ، از شادى دیگران را دعوت مى کنند و فریاد مى زنند:
هاؤُمُ اقرَاءوا کِتابِیَه اى اهل محشر! بیایید کتاب مرا بخوانید.
اِنِّى ظَنَنتُ اَنّى مُلاقٍ حِسابِیَه من در دنیا مى دانستم که چنین روزى هست و به فکر حسابم بودم و از کارهاى حرام دورى کردم و الا ن تمام وجودم را شادى فرا گرفته است .
فَهُوَ فى عِیشَةٍ راضِیَةٍ او در یک زندگى شادى آفرین و رضایت بخشى است .
فى جَنَّةٍ عالِیَةٍ در بهشتى عالى مقام زندگى مى کند و از میوه ، غذا، نوشیدنى و نعمت هاى بهشتى بهره مى برد.
و این همه به خاطر آن اعمال صالحى است که در گذشته داشته اند.

 

برادرى و صفا 


بر خلاف دوزخیان که یکدیگر را ملامت مى کنند و به گفته قرآن هر دسته اى که به دوزخ پرتاب مى شود به گروه دیگر همفکر خود نفرین و لعنت مى کند، کُلَّما دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَعَنَت اُختَها در بهشت هیچ گونه کدورت و کینه در کار نیست ، قرآن مى فرماید: وَنَزَعنَا ما فى صُدُورِهِم مِن غِلٍّ ما هرگونه دشمنى و حسادت و کینه  را از دل آنان برداشته و همه را صمیمى و برادروار بر تخت هایى که روبروى یکدیگر است ، جا مى دهیم .

 

 


دورى از لغو و بیهودگى 


در آنجا دیگر دروغ ، ناسزا، زخم زبان ، تمسخر، تهمت و یاوه گویى نیست ، لایَسمَعُونَ فِیهَا لَغوا اِلاّ سَلاماً شنیدنى ها تنها سلام است ، یعنى جملاتى است که از سلامت روح و فکر و زبان و رفتار برمى خیزد.
در جاى دیگر مى خوانیم : لا یَسمَعُونَ فِیهَا لَغواً وَ لا تَاثِیماً در بهشت نه گفتار لغوى مى شنوید و نه نسبت گناه به یکدیگر مى دهند.
در سوره نباء مى خوانیم : لایَسمَعُونَ فِیهَا لَغواً وَ لا کِذّاباً  نه گفتار بى اثر مى شنوند و نه نسبت دروغ بهم مى دهند، گفته هاى آنجا همه از واقعیات و از یک صفاى خاصى ریشه مى گیرد.


لباس ها و زیورها 


اهل بهشت با دست بندهایى از طلا زینت داده شده اند و علاوه بر آن زیورهایى از لؤ لؤ دارند، یُحَلَّوْنَ فِیهَا مِن اَساوِرَ مِن ذَهَبٍ و لُؤ لُؤ ا و در آیه دیگر دست بندهایى از نقره را ذکر کرده : و حُلُّوا اَساوِرَ مِن فِضَّةٍ لباس آنان سبزرنگ و از حریر نازک (سندس ) و حریر ضخیم (استبرق ) است ، وَیَلبِسُونَ ثِیاباً خُضراً مِن سُندُسٍ و اِستَبرَقٍ جالب اینکه این لباس ها کهنه شدن ندارند و در آنجا دیگر سختى و درد سر و خستگى در کار نیست ، لایَمَسُّنا فِیهَا نَصَبٌ و لایَمَسُّنا فِیهَا لُغُوبٌ


ماءموران پذیرایى 


براى پذیرایى از بهشتیان قرآن مى فرماید: وَیَطُوفُ عَلَیهِم وِلدانٌ مُخَلَّدونَ اِذا رَاءیتَهُم حَسِبتَهُم لُؤ لؤ اً مَنثُوراً پسران زیباروى همیشه شاداب و جوان که همچون دانه هاى پراکنده لؤ لؤ آنان را مى بینى ، دور بهشتیان در رفت و آمدند.


خوردنى هاى بهشت  


از انواع میوه هایى که میل دارند انتخاب مى کنند. وَفاکِهَةٍ مِمّا یَتَخَیَّرونَ
دست یابى به میوه ها بسیار آسان و شاخه هاى میوه در دسترس آنان قرار مى گیرد. قُطوفُها دانِیَة از همه نوع میوه در اختیار آنان است . وَلَهُم فِیهَا مِن کُلِّ الثَّمَراتِ

از گوشت لذیذ پرنده ها هر چه و از هر نوع و در هر وقت بخواهند موجود است . وَلَحمِ طَیرٍ مِمّا یَشتَهُونَ


آشامیدنى ها 


در بهشت انواع نهرها موجود است ، از جمله :
الف : نهرهاى آب زلالى که هرگز آلوده و تغییر پیدا نمى کند.
اَنهارٌ مِن ماءٍ غَیرِ آسِنٍ
ب : نهرهایى از شیر که هرگز مزه آن عوض نمى شود.
وَ اَنهارٌ مِن لَبَنٍ لَم یَتَغَیَّر طَعمَه
ج : نهرهایى از عسل که تصفیه شده اند. وَاَنهارٌ مِن عَسَلٍ مُصَفّى
د: نهرهایى از شراب که بهره گیران از آن لذّت ها مى برند.
وَ اَنهَارٌ مِن خَمرٍ لَذَّةٍ لِلشّارِبِینَ

تفاوت شراب دنیا و شراب بهشت  


1 شراب دنیا نجس و به قول قرآن رجس است ، امّا شراب بهشت پاک و پاکیزه است . شَراباً طَهُوراً

2 شراب دنیا عامل فتنه و دشمنى است ، چنانکه شیطان با شراب و قمار میان مردم دشمنى ایجاد مى کند، امّا شراب بهشت هیچ گونه کینه و کدورتى نمى آورد، بلکه برادرانه روبروى هم بر تخت ها تکیه زده و شادند.
3 شراب دنیا ضررش بیش از منافع آن است ، ولى شراب بهشتیان همه اش نفع است .
4 شراب دنیا زوال عقل ومستى مى آورد، امّا شراب آخرت حتّى ضرر غیر محسوس ندارد. لا فِیهَا غَولٌ (غَول ، هلاکت مرموزانه وناخودآگاه است )
5 شراب دنیا یاوه گویى مى آورد، ولى در شراب بهشتى چنین نیست . لایَسمَعُونَ فِیهَا لَغواً وَ لاکِذّاباً
6 شراب دنیا گیج کننده و دردسرآور و سبب انواع امراض مى شود، امّا شراب بهشتیان گیج کننده نیست و هیچ گونه دردسرى از آن برنمى خیزد. لایُصَدَّعونَ عَنها و لا یُنزِفون


ظرف ها و نهرها 


آن لیوان ها و ظرف هایى را که اهل بهشت براى آشامیدن استفاده مى کنند طورى است که سرد و خوشبو مى کند، قرآن مى فرماید: یَشرِبُونَ مِن کَاءسٍ کانَ مِزاجُها کافُوراً

در تفسیر المیزان مى خوانیم : کافور یک ضرب المثلى است براى خنکى و خوشبویى و کلمه کاءس نیز به معناى ظرف آب است ، بنابراین خود ظرف هاى آب از مادّه اى سرد و خوشبو کننده ساخته شده اند.
چشمه ها و نهرهاى بهشتى در اختیار ساکنان آنجاست که به هر سویى بخواهند مسیر را با یک اشاره اى عوض یا چشمه و نهرى را احداث مى نمایند و در احداث نهر و چشمه هیچ گونه زحمتى نمى کشند، فقط اراده مى کنند. لَهُم ما یَشاؤ نَ فِیهَا، لذا قرآن درباره چشمه ها و نهرهاى بهشت مى فرماید: یُفُجِّرونَها تَفجِیراً( یعنى خود بهشتیان چشمه ها را احداث و زمین هاى بهشت را با اراده اى که خدا به آنان داده مى شکافند.
در آیه دیگر مى خوانیم : آشامیدنى هاى اهل بهشت با زنجبیل معطّر شده و از ظرف هایى که به روشنى نقره است استفاده مى نمایند و ماءموران پذیرایى از آب هاى گوارا آنقدر در ظرف هاى زیبا مى ریزند که متناسب با میل آنان باشد، نه کمتر و نه زیادتر.
در جاى دیگر مى فرماید: یُطافُ عَلَیهِم بِکاءسٍ مِن مَعِینٍ بَیضاءَ لَذَّةٍ لِلشّارِبِینَ لافیها غَولٌ ولاهم عَنها یُنزِفُونَ ماءموران زیبا صورت بهشتى با جام هاى پر از شراب روشن وسفید که لذّت بخش است و هیچ گونه ضرر ومستى در آن نیست ، گرد بهشتیان مى چرخند تا هرگاه میل داشته باشند بهره گیرند.
در هر جمله آن لطیفه اى است ؛ جام پر، روشنى رنگ ، سفیدى آن ، لذّت بردن ، مستى و ضرر نداشتن که در آشامیدنى هاى دنیا معمولاً این همه اوصاف در یک آشامیدن هرگز جمع نمى شود.
در جاى دیگر مى فرماید: یُسقَونَ مِن رَحِیقٍ مَختُومٍ خِتامُهُ مِسکٌ  ظرف هاى شراب صاف و خالص ‍ و دربسته و مهر خورده است ، همین که اهل بهشت از آن میل فرمودند، در پایان بوى مشک در خود احساس مى نمایند.
از لذّت هاى معنوى که همراه این همه لذّات مادى است ، اینکه آن نعمت ها همه از طرف پروردگار است ، وَ سَقاهُم رَبُّهُم شَراباً طَهُوراً شرابى که از طرف خدا باشد از یک لذّت معنوى برخوردار است که آن دیگر قابل بیان نیست .
خوردنى ها و آشامیدنى هاى بهشت در ظرف هایى بسیار خوش منظر و زیبا مى باشد، قرآن مى فرماید: یُطافُ عَلَیهِم بِصِحافٍ مِن ذَهَبٍ و اَکوابٍ  ماءموران پذیرایى در بهشت با طَبَق ها و کوزه هاى طلا که مملوّ از بهترین غذاها و آشامیدنى ها است برگرد اهل بهشت آماده خدمت و پذیرایى هستند.
این همه لطف و کامیابى کجا و آن دوزخى که هر چه سوخته مى شوند پوست نو روئیده مى شود کجا؟


همسران بهشتى 


در قرآن بارها درباره همسران بهشتى و ویژگى هاى آنان سخن به میان آمده است ، قرآن مى فرماید: وَعِندَهُم قاصِراتُ الطَّرف  زنان بهشتى ، غیر از شوهران خود به دیگرى چشمى ندارند و نسبت به آنان نیز با چشمى مستانه و عاشقانه نگاه مى کنند.
آن زنان ، هم عاشق شوهران خود هستند و هم تناسب سنّى با آنها دارند. عُرُباً اَتراباً
آن همسران همچون لؤ لؤ زیبا و دست نخورده هستند، وَ حُورٌ عِینٌ کاَمثَالِ اللُؤ لُؤِ المَکنُون  و هر وقت همسران نزد آنان مى آیند، آنها را باکره مى یابند. فَجَعَلناهُنَّ اَبکاراً

پستان آن زنان برآمدگى کمى داشته و تازه رسیده است ، وَکَواعِبَ اَترابا و به این همسران احدى دست نزده است . لَم یَطمِثهُنَّ اِنسٌ قَبلَهُم وَ لا جانّ

این همسران محفوظ و عفیف هستند، نه مبتذل . حُورٌ مَقصُوراتٌ فِى الخِیام  حوریه هایى که در خیمه ها منتظرند، به قدرى زیبا هستند که گویا یاقوت و مرجانند، کاَنَّهُنَّ الیاقُوتُ وَالمَرجانُ

 از همه زیبایى هاى ظاهرى که بگذریم از نظر کمالات لایق بهشت و بهشتیان هستند و از هر گونه کجى و انحراف و نقطه ضعف پاکند. لَهُم فِیهَا اَزواجٌ مُطَهَّرَة

/ 0 نظر / 11 بازدید